Skip to content

குமிழ்கள்

கோவில் எதிரே
சோப்புக் குமிழ்கள்
ஊதிப் பறக்க விட்டாள்
பார்வையில்லாத சிறுமி..
ஒவ்வொரு குமிழிலும்
பல வண்ணமாய்
பறக்கும் கோபுரங்கள்

 

திகைத்து

பள்ளம் நோக்கிப்
பாய்ந்து
பெரும்பரப்பில்
சுழன்று
பாலத்தின் கண்களில்
நுழைந்து
எப்படியெல்லாமோ
அலைந்து
விரிந்த வானம் தெரிய, மண்
சரிந்த உப்புக் கடலில்
சேரும்போது
திகைத்து நின்றது
நதி,
மாநகரத்தில்
இறங்கி விலாசம்
விசாரித்த என் முதல்
நாளைப் போலவே

பட்டாம்பூச்சி

பாதையற்ற தொலைதூரப்
பயணக் கப்பலில
துளையிட்ட அட்டைப்பெட்டியில்
இருந்து விடுபட்டு,
விடுதலை என்றெண்ணி
வெகுதொலைவு மிதந்து
திசையில்லாத,
பூக்களில்லாத,
மரங்களில்லாத
பெருங்கடல் மேலொரு
கப்பல் தொலைத்த
பட்டாம்பூச்சி.

ரயில்

பின்னோக்கிப்
பறக்கும் உன் முடி
நீராவிப் புகை பறக்கும் ரயில்
உன் காதின் சுழிப்பு
மலை ரயில்வழி  வளைவு
சாலை கடக்கும் நீ
பாலம் கடக்கும் ரயில்
கண் மூடும் நீ
குகையைக் கடக்கும் ரயில்
நிறுத்தாத உன் பேச்சு
ரயில் மேல் பெருமழை
கடைசியாய்க்
கையசைத்துப் போன நீ
ரயில் கடந்த சிற்றூர்
நடைமேடையென நான்,
வெறுமையையாய்

 

%d bloggers like this: