நீரின் கல்லறை

நீரின் கல்லறை

ஓடும் ஆற்றைத் தடுத்து
கல் அடுக்கி
கரிகாலன் கட்டியது
கல்லணை

நீரை விரட்டிவிட்டு
மண் கொட்டி
நாம் கட்டுவது
நீரின் கல்லறை

நதிக்கரையில்
செய்வதை
நதிக்கே செய்தோம்

குட்டை வீடாக
குளம் ரோடாக
கண்மாயில் ரயில் போக
ஏரியில் எழுப்புவோம்
ஸ்மார்ட் சிட்டி

இது போக ,
அடித்துக்கொள்வோம்
வேதத்தில் ஓடியது
சரஸ்வதியா
காந்திமதியா
என !

80-களில் ஒரு மழை

80-களில் ஒரு மழை

சாப்பிட்டு முடித்ததும்
ஆரம்பித்தது மழை
ஓலைக்கூரை பொத்தல் வழி
இறங்கிய சில்வர் ஃபால்ஸ்கள்
அன்னக்கூடை கடலில்
சங்கமிக்க

ரெக்கார்ட் நோட்டை
பத்திரப்படுத்தினர் சிறுவர்
படுக்கும் பாயையும்,
தூங்கும் குழந்தையையும்
பத்திரப்படுத்தினர் பெண்கள்
எரவாணத்தில் சொருகிய
பாக்கியலட்சுமி பம்பர்
சீட்டைப் பத்திரப்படுத்தினார்
திண்ணையில் படுத்த
பெரியப்பா

அவரவர் மழை
அவரவர் கனவு

அப்பாவின் மீசை

அப்பாவின் மீசை

எப்போதோ, என்
செமஸ்டர் தோல்விக்கு
கல்லூரி வந்து
தனியறையில் திட்டு வாங்கி
வெளியே வந்து எதுவும் பேசாமல்
பணமும் கொடுத்துப் பின்
கேட்டார்
“டீ குடிக்கலாமா ? ”
நரைத்த மீசையுடன்
அப்பா !

இப்போது,
ஏதேதோ பேப்பரில்
கையெழுத்திட்டப் பின்
வார்டுக்கு சென்று
படுத்திருந்த அப்பாவிடம்
சீஃப் டாக்டர் விபரீதமாக
விவரித்தது எதுவும் சொல்லாமல்
“டீ சொல்லட்டா”
எனக் கேட்டேன்,
நரைத்த மீசையுடன்
நான்

கணம்

கணம்

இரவின் கருப்பில்
வாகனத்து
முன் விளக்கின்
நேர்க்கோட்டு வெளிச்சத்தில்
செவ்வகமாய்த் தெரிந்த
மஞ்சள் அடர் மழை போல்

கதவிடுக்கு வழியே
உன்னைப் பார்த்த
கணம்

உடல் மெழுகு உருகி
உயிர்ச்சுடர் கண்சிமிட்டி
அசைந்தபடி
எரிந்தது போல்

ஒரு குடைக்குள் நெருங்கி,
எதிர்பாராமல்
உன்னை முத்தமிட்ட
கணம்

மல்லிப் பூக்குவியலில்
விழுந்து மறைந்த
எடைக்கல்லாய்

நம்முள்
நாம் தொலைந்த
கணம்